หลวงพระบาง (ภาคต่อ)

หลังจากผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง(ลาว)เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ประเด็นที่เราต้องถกเถียงกันกับเพื่อนทั้ง 3 ว่าเพราะเหตุใด?

ทำไมเราถึงย่างกรายไปยังเมืองหลวงพระบางไม่ได้!

คุณเพื่อนที่สื่อสารภาษาลาวได้อย่างถ่องแท้ ได้แถลงข่าวผ่านสื่อให้เราฟังว่า

เป็นเพราะหนังสือเดินทางที่เราถือเป็นเพียงแค่เอกสารชั่วคราว

ถ้าจะไปหลวงพระบางต้องมี Pass port ติดตัวมาด้วย

นั่นไงคะ ก่อนหน้านี้ดั้นเคยบอกกับเพื่อนแล้ว ว่าเอาติดมาด้วยมั้ย

กันไว้ดีกว่าแก้ แต่อีเพื่อนก็ยืนยันว่า ไม่ต้อง !

สุดท้าย หลวงพระบางก็เป็นแค่ฝัน ลม ๆ แล้ง ๆ ของดั้นอีกตามเคย

แต่ว่าอิเพื่อนที่ไปด้วยก็บอกว่า จนท.บอกเป็นนัยว่า

ถ้าจะไปหลวงพระบางก็ได้ แต่ระวังตำรวจตรวจเจอ

โถ่ โธ โถ.. ลาวนะคะคุณ ไม่ใช่เมืองไทย ที่จะได้คุยกันรู้เรื่อง

หากตรวจเจอจับจริง แล้วดั้นต้องไปติดคุกลาว

แล้วใครจะประกันตัวดั๊นคร่ะ

ไอ้เรื่องจะทำตัวกลมกลืนเป็นคนพื้นเมืองเนี่ยะ ขอบอกว่า

ไม่ไหวจะเนียนคร่ะ ด้วยสภาพของหนังหน้า และเครื่องนุ่งห่ม

ก็เหมือนหลุดมาจาก magazine ชนิดคนเดินสวนต้องเหลียวมองคะ

และเรื่องนี้เราก็เอาไว้เป็นประเด็นที่คณะทัวร์เราขอเก็บมาคิดนิดนึงก่อน

ว่าจะเสี่ยงดี หรือแววมันจะออกมาว่าซวยแน่

หากให้ดั๊นคาดเนี่ยะ  น่าจะออกมาเป็นประเด็นหลังมากกว่า

เพราะเริ่มต้นของทริป แววก็สื่อเค้าจะมีปัญหาตลอดเวลาอยู่แล้ว

 

ช่างมันคะ ตอนนี้อะไรก็ขัดขวางเส้นทางไม่ได้

เพราะตอนนี้ขาทั้ง 2 ข้างเหยียบมาถึงต่างประเทศแล้ว

ย่างมาได้ 2 ก้าว ก็มีกลุ่มชายฉกรรจ์หน้าตาดีเดินตรงดิ่งเข้ามาทักเรา

อรั๊ยยยยส์ ลางที่หมอดูบอกดั๊นจะได้แฟนต่างชาติมาแล้วคะ

แต่แล้ว ... กลายเป็นว่า เค้าคือคนขับ TAXI คะ

เดินเข้ามาถามว่า จะไปไหน เอารถตู้มั้ย??  แค่นั้น!

คนสวยเซ็งคะ...

 

หลังจากตกลงกันได้ที่ ถึงโรงแรมในเวียงจันทร์ที่เราศึกษากันมา

ระหว่างที่เรานั่งง่อยอยู่สถานีรถไฟยามเช้า ก็สรุปที่พักราคาเบา ๆ

เหมาะกับสาวสังคมอย่างพวกเราได้ ในคืนละ 600 บาท พร้อมอาหารเช้า

ว๊ายยยยยยย เลอค่า ราคาเปิดเปิงขนาดนี้ที่ไหนไม่ได้แล้วคะ

 

 

20 นาทีผ่านไปรถตู้ก็นำเราเข้าถึงโรงแรมแสงพระจันทร์

โรงแรมระดับ 3 ดาวครึ่ง ย่านใจกลางนครหลวงเวียงจันทร์

หลังจากแยกย้ายกันเข้าห้อง สิ่งหนึ่งที่ดั๊นขอทำเป็นสิ่งแรก

คืออาบน้ำคะ แม้ว่าอ้าย และ อิ คนอื่นจะขอนอนก่อน

แต่นึกสภาพของหญิงสาวที่ไม่ได้อาบน้ำมาทั้งวัน

อาบฝุ่นควันตลอดทางรถไฟ

ฟันก็ไม่ได้แปรงมีเพียงแค่น้ำยาบ้วนปากเพียงเล็กน้อย ให้พอรู้สึกดี

กรี๊ดดดดดดซ์ รับสารรูปตัวเองตอนนี้ไม่ได้สุด ๆ คะ

 

 

20.00 น. อ้อ ลืมบอกไปเวลาลาว กับไทยใช้เวลาเดียวกันคร่ะ

เมื่อพักผ่อนกันพอเล็กน้อยเราก็สิ่งแรกที่เรานึกคือ ผู้ชายค่ะ

ว๊าย ไม่ใช่คะ เป็นอาหารคะ น้องกบผู้ร่วมทริปแนะนำร้านนางคำบาง

ซึ่งเป็นร้านอาหารพื้นเมือง ที่ควรจะต้องกินเป็นอย่างยิ่ง

ไม่รอช้าคะ แต่ร้านมันอยู่ไหนนี่สิ เล็งจากแผนที่อันน้อยที่นำติดตัวไป

บ่งบอกว่าไกล ลากกกกก

จึงควรเป็นหน้าที่ของสามล้อเครื่องที่จะต้องนำร่าง

ของเราทั้ง 4 ไปส่งยังที่หมายให้ได้

ถือเป็นอีกเรื่องดีๆ ของทริปนี้ที่เราเจอพี่นคร คนขับสามล้อ หนุ่มหน้ามล

นิสัยดี โค ตระ คะ นอกจากจะเป็นคนขับแล้ว ยังอาสาเป็นไกด์

คอยแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวทุกที่ทั้งยามค่ำ และยามรุ่งให้เราได้หมด

อีกทั้งราคาของการบริการรถสามล้อให้กับเรา

พี่เค้าก็คิดไม่แพง เป็นราคาแบบกันเอง ถือเป็นคุณค่าที่เราคู่ควร

เพราะหลังจากการสำรวจราคาจากคันอื่นแล้ว คันนี้แหล่ะ

เหมาะสุด ไม่ฟันหัวเราแบะเหมือนสามล้อเครื่องคันอื่น

ถ้าหากใครจะไปเยือนเวียงจันทร์ขอเบอร์มือถือคุณพี่เค้าได้หลังไมค์คะ

 

 

20.30 น. คณะ 4 สาวเดินทางมาถึงร้านอาหาร

ภาพแรกเห็น อุ้ยช่างห่างไกลจากจินตนาการของดั๊นยิ่งนัก

บรรยากาศร้านเป็นตีกแถว 2คูหา เหมือนบ้านพักอาศัยมากกว่า

แบ่งออกเป็น 2 ห้อง ห้องพัดลม กับห้องแอร์ ซึ่งแน่นอน

เราเลือกซึมซับบรรยากาศเมืองลาวมากกว่า

เราทั้ง 4 เหมือนอดยากมาจากนรก หลับหูหลับตาสั่งกันไป 7 อย่าง

ก็มีทั้งที่ถูกปาก และที่คิดว่ามันไม่ได้เกิดมาเพื่อเรา

แต่เด็ดสุดเห็นจะเป็น ส้มตำลาว ที่รสดีมาก

ชนิดตั้งแต่เกิดมาไม่เคยได้กินที่ไหนอร่อยมาก่อนเลย

และอีกเมนูคือเอาะหลามคะ ต้มสารพัดผัก ซึ่งดั๊นก็กินผักยาก

แต่ดันถูกจิตกับต้มนี่เป็นอย่างมาก หรืออาจจะเป็นเพราะอิเพื่อน

ชีบอกว่านี่เป็นอาหารวังของหลวงพระบางที่ชาวบ้านไม่ได้กิน

แห๋ม...เหมาะกับดั้นมากค่ะ

หลังจากนำอาหารรวบตึงใส่ท้องกันหมด เช็คบิล

ราคาอยู่ที่ 2 แสนกว่ากีบคะ ตกเป็นเงินไทยอยู่ที่ พันกว่าบาท

ถือเป็นมื้อที่หรูที่สุดของทริปและปิดฉากการกินมื้อใหญ่ของเมืองลาวคะ

 

 

หลังจากกินเสร็จเราก็คุยกันถึงประเด็นว่าเอาไง

จะไปมั้ย  หลวงพระบาง เนี่ยะ

ก็ได้ใจความว่าเราไปสรุปกันที่โรงแรมดีกว่า

แต่ก่อนกลับโรงแรม เราไปหาสถานที่อโคจรของเวียงจันทร์กันดีกว่า

อรั๊ยยยยยยยยยยยยส์..........มันดูจะไม่จบกันง่าย ๆ แล้วชิมิ

 

 

Anakzoonamoon
13 ก.พ. 2552 เวลา 18:59 น.

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่